کوچر از یک سؤال ساده شروع شد: چرا مسیر یادگیری آلمانی این‌قدر مبهم است؟

سال‌ها پیش، در یک کلاس کوچک در سقز، هر ترم یک صحنه تکرار می‌شد. زبان‌آموزی می‌آمد، کتاب A1 را زیر بغلش داشت و می‌پرسید «من چند وقت دیگه می‌تونم برم؟» و هیچ‌کس جواب دقیقی نداشت. یکی می‌گفت شش ماه، یکی می‌گفت دو سال، یکی هم می‌گفت بستگی دارد. همین «بستگی دارد» جرقه کوچر بود.

زانیار شکرالهی و سیدساسان حسینی تصمیم گرفتند جای اضافه‌کردن یک آموزشگاه دیگر به فهرست بلند آموزشگاه‌ها، مسئله اصلی را حل کنند: نبودِ یک نقشه راه شفاف. مسیر را از A1 تا C2 تکه‌تکه کردند، برای هر تکه هدف، تمرین، آزمون و معیار قبولی نوشتند و اسمش را گذاشتند مسیر کوچر. نتیجه ساده بود اما تکان‌دهنده؛ زبان‌آموز برای اولین بار می‌دانست این هفته کجاست و هفته بعد کجا خواهد بود.

بعد نوبت به سلوگاه همه آموزشگاه‌ها بود؛ زمان‌بر، پرهزینه و وابسته به حوصله مدرس در ساعت یازده شب. اینجا بود که کامبیز جمال‌زاده به تیم اضافه شد و کوچر آزمون متولد شد: سامانه‌ای که آزمون‌های استاندارد گوته را شبیه‌سازی می‌کند، پاسخ‌ها را با هوش مصنوعی می‌سنجد و گزارش تشخیصی می‌دهد، و در انتها یک مدرس آلمانی نتیجه را بازبینی می‌کند. نه هوش مصنوعی جای مدرس، نه مدرس درگیر کارهای تکراری.

امروز کوچر یک ترکیب است: نظم یک آموزشگاه سنتی، دقت یک تیم مهندسی و صداقتی که از همان روز اول تصمیم گرفتیم رویش معامله نکنیم. سؤال «چند وقت دیگه می‌تونم برم؟» قرار نیست با «بستگی دارد» تمام شود؛ پاسخ باید روشن، قابل‌اندازه‌گیری و همراه با یک نقشه باشد.